Krzysztof Ostrzeszewicz „Świątynia Gochos”. Wernisaż

Zapraszamy na uroczyste otwarcie wystawy w Aptece Sztuki.

Krzysztof Ostrzeszewicz „Świątynia Gochos”
Wystawa rzeźby i malarstwa w Aptece Sztuki

aleja Wyzwolenia 3/5 w Warszawie
Wernisaż - 21.11. 2025 godz. 18.30
Wystawa trwa od 22.11.2025 do 10.01.2026
Spotkanie autorskie w Aptece Sztuki – 6 grudnia, sobota o godz. 16.00

Kuratorka wystawy – Anna Rudnicka
Koordynatorka – Magdalena Krowicka
Partner wystawy – 101 Projekt Galeria Sztuki Współczesnej
Patronat medialny: Artinfo.pl, Damosfera.pl, Radio z QLTURĄ

Wystawę "Świątynia Gochos" w Aptece Sztuki tworzą rzeźby odpowiadające tematom klasycznym, jakie pojawiały się na przestrzeni ubiegłych stuleci w malarstwie i rzeźbie, tematom mitologicznym, literackim, a także dzieła personifikujące współczesne zjawiska społeczne. Starannie dobrane surowce, tworzywa rzeźbiarskie i kolorystyka odpowiadają tematom, przesłaniom, symbolice i nastrojom. Plastycznym tłem dla cyklu rzeźb figuratywnych z brązu są abstrakcyjne obrazy na papierze. Centralny obraz "Zielnik" przedstawia kwiaty, pozostałe dwanaście prac zatytułowanych "Symbole" to cytaty z głównego obrazu.

Słowo od Autora - Świątynia Gochos

Przy okazji organizowania wystawy indywidualnej, szczególnie własnej, należy napisać jakiś tekst. Po prostu - zaproszenie i zaangażowanie gości podczas wernisażu, zaangażowanie pracowników galerii w całe przedsięwzięcie; wreszcie zgromadzenie w jednym miejscu kilkudziesięciu obiektów, a wcześniej wielomiesięczna albo wieloletnia praca nad nimi - wymaga zastanowienia się dlaczego to robimy? W jakim celu przychodzimy do Świątyni Gochos?

Gochos jest patronką spokojnego namysłu, jej rola to wyprowadzanie z rozedrgania i stanie na straży definicji. Kontakt z Gochos kieruje nas w stronę odwiecznych, niezmiennych, odwołujących się do głębokich uczuć i intuicyjnych wartości- kategorii Dobra, Piękna i Prawdy. Kategorii, którymi trudno manipulować, a których tak potrzebujemy w czasach redefiniowania niemalże wszystkiego. Świątynia Gochos to spokojna przystań jasno określonego świata, w którym możemy zawiesić na chwilę kontakt z rozedrganą, pełną dysonansów, coraz mniej spójną rzeczywistością i w duchu refleksji, wzajemnego szacunku i empatii zwrócić się w stronę definicji; chociaż miałoby to oznaczać tylko przypomnienie sobie o nich.

Gochos jest także zwyczajnie rzeźbą figuratywną, której głównym tematem jest tradycyjny i historyczny temat w sztuce - ciało człowieka. Ciało, które w sposób nieodwołalny łaczy nas wszystkich, a które w zestawieniu z wymienionymi wyżej ponadczasowymi kategoriami składa się na atrybuty bogini Gochos - jedność i ciągłość.

Krzysztof Ostrzeszewicz
Warszawa, październik 2025 r.

Anna Rudnicka - wybrane fragmenty z tekstu kuratorskiego:

„(…) Czym jest rzeźba, jeśli nie „przyobleczeniem” w materię rzeźbiarską wyobrażeń na takie czy inne tematy. Zdjęciem zbędnych warstw z tworzyw i materii rzeźbiarskich podczas nadawania im konkretnych form czy kształtów. Mieć myśl, pomysł, ideę i umieć ją przekuć na konkretne przedstawiania w sztuce znaczy wiele. Jeszcze więcej, kiedy czyni się to przy osobliwym stylu, który czyni twórców wybitnymi indywidualistami i mistrzami we własnych dziedzinach. A sztukę i dzieła tak powstające wyjątkowymi i o szczególnych walorach. Tak zarówno na tle epoki własnej jak i wszystkich wcześniejszych pozostałych.(…)

Już dawno nie widziałam, żeby ktoś do każdej ze swoich rzeźb tak starannie dobierał surowce i tworzywa rzeźbiarskie. Mają one odpowiadać tematom, przesłaniom, symbolice, nastrojom. Do tego odpowiednio dobrana kolorystyka. Do tego świetne wykonanie. Myślenie kompletne o rzeźbie jakie cechowało największych w tej dziedzinie sztuk plastycznych.

Tematy odpowiadają tym klasycznym jakie pojawiały się na przestrzeni ubiegłych stuleci w malarstwie czy w rzeźbie ukazując postacie podczas tradycyjnie prozaicznych czy powszednich czynności. Do tej kategorii należą Czytająca, Piorąca, Niosące. Również tematom mitologicznym o bohaterach mitycznych jak Ikar czy Kasandra. Literackim z wyobrażeniem Lady Makbet z dzieła Williama Shakespeare’a czy Don Kichota z utworu Cervantesa. Sztuce animalistycznej na przykładzie uroczo wyrzeźbionego kota. Personifikacjom pojęć malarskich odpowiadających scenom nocnym, po zmierzchu i wieczorową porą. Twórca ten postarał się o realizację upostaciowienia Nokturnu. Lecz także innych pojęć, personifikacji czy metafor czego interesującym dziełem rzeźba Plotka mająca odzwierciedlać zjawisko społeczne polegające na powtarzaniu niesprawdzonych wieści czy pogłosek albo informacji. Uosobienia innych równie ważnych pojęć dla ludzkości, bo czymże jest Pokój na świecie, jeśli nie najwyższą wartością dla ludzkości. Zarazem podejmując się dość niekonwencjonalnych tematów w takich realizacjach jak Fotografka. Fakt, że twórca dobiera osobne środki do każdego odrębnego tematu sprawia, że wykazują jakiś stopień zależności względem siebie przy równoczesnej „niezależności” formalno-estetycznej.

Rzeźby będące przejawieniem w sztuce pewnych czynności takich jak czytanie, pranie czy noszenie ciężarów są pokrewne sobie, ale inaczej opracowane i z innym rodzajem wartości. Piorąca, Niosące, Po Deszczu to studium ludzkiego ciała w ruchu. Sprawność i siłę fizyczną mają tu podkreślać muskulatura cielesności, dobrze uwydatnione mięśnie. Postacie ukazane jakby w zatrzymanych sekwencjach ruchu. Ponieważ Czytająca odnosi się do procesów intelektualnych, umysłowych i związanych z pewnymi wyobrażeniami jakie powstają pod wpływem czytanych treści, prędzej jest jej do przedstawień w rodzaju „Myśliciela” Augusta Rodina. Jest to więc dzieło natchnione innym rodzajem możliwości ludzkich, gdzie statyczność ujęcia zastąpiło dynamikę cielesności. Istotne pozostaje przy tym upozowanie postaci. Dynamiczność i ruch zapewniają podążanie na przód, ustawienie postaci z ciężarem ciała na jednej nodze lub podczas stawiania kroków jeden za drugim, albo w pozycji siadu i żadna, ale to żadna pozycja w rzeźbie nie jest trudem do zrealizowania dla tego twórcy. Z Czytającą to jest jeszcze tak, że artysta pozwolił sobie dodatkowo na przeniesienie myśli, czym jest otwartość umysłu poprzez częściowo otwartą formę rzeźbiarską. I w każdym z tych przypadków, czy to w studium fizyczności czy umysłowości, wszystko osiąga swą idealną pełnię artystyczną.”

Anna Rudnicka, 2025

„(…) Posługując się językiem plastycznym awangardy pierwszej połowy XX wieku staram się przy wrócić sztuce ciągłość i wiarygodność po doświadczeniach postmodernizmu. W związku z po wyższym, w rzeźbach poza ich powierzchowną dekoracyjnością, zawarte są moje przemyślenia na temat sztuki, jej roli, ale także zwyczajna radość tworzenia, która - mam nadzieję - udziela się oglądającym.”

Krzysztof Ostrzeszewicz, styczeń 2020 r.

Zapraszamy. Wstęp wolny na wszystkie wydarzenia w galerii Apteka Sztuki.

To wydarzenie już minęło.
Sprawdź nadchodzące wydarzenia w dzielnicy Śródmieście lub w kategoriach: wystawa